Met of zonder diagnose. Voor wie vol plannen zit en vastloopt in de uitvoering.
Je hebt ideeën genoeg. Beginnen lukt ook wel. Het gaat mis bij volhouden, afmaken en terugkomen op wat half af ligt. En als ondernemer is er niemand die maandag vraagt hoe het ervoor staat.
Ik help je structuur bouwen die past bij hoe jouw brein werkt, en ik ben degene die vraagt of het gelukt is. Zo stevig als je zelf afspreekt.
Je begint om negen uur met het voornemen om eindelijk die offerte af te maken. Om kwart over negen heb je een nieuw idee voor een website. Om tien uur heb je een domeinnaam gekocht. De offerte staat nog open, in een van de zeventien tabbladen.
Om half elf sta je opeens bij het koffieapparaat. Hoe je daar gekomen bent, weet je niet precies. Je was toch ergens mee bezig?
’s Middags komt er een telefoontje met een deadline van morgen. Opeens gaat alles vanzelf. Je werkt vier uur achter elkaar, vergeet te lunchen en levert iets af waar je trots op bent.
Aan het eind van de dag schuif je de helft van je takenlijst door naar morgen. Daar staat hij dan, naast de helft van gisteren en de hele lijst die je jezelf voor morgen had opgelegd. En de factuur van vorige maand heb je nog steeds niet verstuurd.
Het is niet dat je het niet kunt. Het is dat het alleen lukt als er iets van buiten aan trekt: een deadline, een klant, iemand die wacht.
Het is geen afwijking. Het is gewoon hoe jouw brein werkt. Geen enkel brein is hetzelfde: de een is goed in wiskunde, de ander heeft aanleg voor talen. De een zit makkelijk stil, de ander wil bewegen. Elke eigenschap kun je zien als een lijn, van weinig naar veel.
Leg een aantal van die lijnen naast elkaar en je hebt een spectrum. Scoor je op een paar ervan hoog, dan krijg je het stempeltje ADHD. Maar het blijft een verzameling lijnen, en iemand heeft afgesproken waar de grens ligt. In een wereld die zo hard doorrent, herkennen veel meer mensen zich erin dan er ooit een diagnose krijgen.
Sommige mensen die bij mij komen hebben een diagnose, soms al sinds hun jeugd, vaker pas na hun dertigste of veertigste. De meesten hebben er geen. Ze hebben er nooit naar laten kijken, of ze willen dat ook niet. Voor het werk dat we doen maakt dat weinig uit: ik kijk naar hoe jij werkt, niet naar een label.
ADHD staat voor Attention Deficit Hyperactivity Disorder. Met die laatste D ben ik het niet eens, en daarom vind ik het geen prettige term. Toch gebruik ik het woord wel. Niet als etiket, maar omdat het veel mensen helpt om te begrijpen waarom dingen gaan zoals ze gaan. Herkenning is vaak de eerste stap naar een andere aanpak.
Het is niet aan jou om te kiezen hoe je brein werkt.
Het is wel aan jou hoe je ermee omgaat.
Over ADHD hoor je vooral wat er misgaat. Maar wie een brein aan de drukke kant heeft, is vaak ook creatief, energiek, analytisch en ondernemend. Dat is geen troostprijs. Het is dezelfde eigenschap, bekeken van de andere kant. Het sterke punt en het lastige punt hebben dezelfde bron, en je kunt het ene niet houden zonder het andere.
Creatief
Je ziet mogelijkheden waar anderen er geen zien, en de ideeën blijven komen.
De keerzijde: het nieuwe idee wint het (bijna) altijd van het werk waarmee je bezig bent.
Verbanden zien
Je hoofd legt snel lijnen tussen dingen die ver uit elkaar liggen. Daar zit je analytische kracht.
De keerzijde: alles is interessant, dus alles kan je aandacht trekken.
Energiek
Als iets je pakt, ga je ervoor, en je trekt anderen mee.
De keerzijde: stilzitten, wachten en saai werk kosten je meer dan een ander.
Ondernemend
Je durft te beginnen waar anderen blijven twijfelen.
De keerzijde: je zegt ook sneller ja dan goed is, je agenda loopt vol en soms begin je aan iets zonder anderen daarin te betrekken.
Hyperfocus
Als het klikt, werk je uren door en lever je iets af waar anderen dagen over doen.
De keerzijde: je vergeet te eten, afspraken en de tijd.
Verbeelding
Je ziet het eindresultaat al voor je, lang voordat het er is. Daarmee overtuig je klanten, en jezelf.
De keerzijde: je bent snel dromerig en sluit je af van je omgeving. In je hoofd is het al af, in het echt nog niet begonnen.
Het doel is niet om de keerzijde weg te werken. Dan raak je de sterke kant ook kwijt. Het doel is om eromheen te bouwen: structuur voor wat niet vanzelf gaat, zodat er ruimte blijft voor wat wel vanzelf gaat.
Bij ondernemers vallen die twee kanten van het brein extra op. Met veel ideeën, durf en energie voor iets nieuws start je een bedrijf. Maar een bedrijf draaiende houden vraagt het omgekeerde: offertes, facturen, opvolging, het derde ding afmaken.
In loondienst doet de omgeving een deel van het werk. Er is een baas, een rooster, een collega die vraagt waar dat stuk blijft. Als ondernemer valt dat allemaal weg. Juist de vrijheid die je zocht, haalt de structuur weg waar je op leunde.
Interesse, niet belang
Een druk brein start op wat interessant, nieuw, urgent of uitdagend is. Dat iets belangrijk is, is vaak niet genoeg. Daarom lukt de klus met deadline morgen wel, en de klus die belangrijk is maar geen haast heeft niet.
Nu en niet-nu
Tijd voelt voor veel mensen met een druk brein als twee standen: nu, en niet-nu. Een deadline over drie weken bestaat eigenlijk nog niet. Tot het opeens morgen is.
Aan of uit
Focus is geen knop die je zelf bedient. Soms is er vier uur hyperfocus, soms lukt het niet om aan één mail te beginnen. Wie dat patroon kent, kan eromheen plannen.
Tweeduizend jaar geleden schreef Seneca aan een vriend die van boek naar boek sprong en van plan naar plan:
“Wie overal is, is nergens.”
Seneca, Brieven aan Lucilius
De stoïcijnen hadden er zelfs een woord voor: prosochè, aandacht. Niet als talent, maar als iets wat je oefent. Epictetus waarschuwde zijn leerlingen dat aandacht die je laat wegglippen, niet vanzelf terugkomt wanneer jij dat wilt.
Epictetus had makkelijk praten. Maar hij had wel een punt, en het goede nieuws zit in het tweede deel van zijn leer. Sommige dingen liggen in je macht, andere niet. Hoe je brein prikkels verwerkt, ligt er niet in. Wat je daarmee doet wel: welke dingen je buiten je hoofd legt, wie je vraagt om je eraan te houden, hoe je je dag inricht.
Dat is geen trucje en geen mindset. Het is gewoon eerlijk kijken naar waar je invloed hebt, en je energie daar neerleggen.
Geen standaardroutines. We bouwen ritme rond hoe jouw aandacht beweegt, niet rond hoe iemand op een productiviteitsblog het doet.
Inzicht
Wanneer lukt het wel? Wat was er toen anders? We zoeken je patronen: waar je vastloopt, wat je op gang brengt, en welke overtuigingen je in de weg zitten. Vaak blijkt dat je allang weet wat werkt, maar het nooit zo hebt bekeken.
Plan
Van inzicht naar een aanpak die bij jou past. Kleiner dan je denkt, zichtbaarder dan je gewend bent, en met ruimte voor de dagen dat het niet lukt. Want die komen.
Doen
Hier zit het verschil. Ik vraag of het gelukt is: wekelijks, drie keer per week of elke werkdag. Je kiest vooraf hoe stevig ik mag zijn als het niet lukt, van mild tot streng, en of er iets op het spel staat. En raak je snel afgeleid en duik je dan weg, dan kun je kiezen voor Op de voet: dan wacht ik niet tot jij je meldt.
Mijn hoofd zit vol. Je denkt veel: over werk, plannen, keuzes, of alles tegelijk. Maar wat wil je nu eigenlijk? Dan ga ik niet meteen een planning met je maken. Dan gaan we eerst wandelen. Geen bureau, geen whiteboard. We lopen, we praten, en soms staan we even stil. Niet omdat een boom het antwoord weet, maar omdat er buiten minder is dat je aandacht wegtrekt.
Lees over wandelcoaching →
Ik weet precies wat ik wil. Ik doe het alleen niet. Dan heb je niet per se meer inzicht nodig. Je hebt een afspraak met jezelf gemaakt, en je wilt iemand die ervoor zorgt dat die afspraak niet ongemerkt verdwijnt zodra er iets interessanters voorbijkomt. Daar is accountability voor.
Lees hoe accountability werkt →
En soms is het allebei: eerst helder krijgen waar je naartoe wilt, daarna zorgen dat je er ook komt. Je hoeft niet vooraf te kiezen. Geen pakket omdat het pakket verkocht moet worden, wel de begeleiding die past bij waar jij nu vastloopt.
Een druk brein heeft niet per se iemand nodig die roept dat je gewoon wat meer discipline moet hebben. Misschien werkt een stevige confrontatie uitstekend voor je. Misschien schiet je er juist van in de weerstand. Daarom bepaal jij hoe stevig ik ben: mild, direct, stevig of streng. En dat staat los van hoe vaak: elke werkdag en mild kan net zo goed als wekelijks en streng.
Hetzelfde geldt voor iets op het spel zetten. Dat hoeft niet. Voor sommige mensen is weten dat ik vrijdag vraag hoe het ging al genoeg. Een ander weet dat een afspraak zonder gevolg morgen wordt vervangen door een nieuwe afspraak. Dan kun je vooraf een bedrag koppelen aan een gemiste afspraak, dat je zelf overmaakt naar een goed doel of een anti-doel. Het geld gaat nooit naar mij.
Schaamte is geen verdienmodel. Werkt een afspraak alleen nog averechts, dan passen we hem aan.
Hoe dat precies werkt, lees je bij stevigheid en inzet.
Geen belofte en geen stappenplan dat altijd werkt. Wel een paar dingen die ik bij mezelf en bij anderen steeds terugzie.
Haal het uit je hoofd
Je werkgeheugen is geen opslag. Wat erin blijft zitten, gaat rondjes draaien. Een lijstje op papier, een whiteboard, een notitie-app: waar maakt niet uit, als het maar niet in je hoofd zit.
Maak het belachelijk klein
“Offerte schrijven” is geen taak, het is een project. Het bestaat uit stappen: de mails met de klant teruglezen, je aantekeningen van het gesprek erbij pakken, nakijken wat je eerder voor iets vergelijkbaars rekende. Dát zijn taken. Beginnen is het moeilijkste stuk, dus maak die eerste stap zo klein dat je hem niet kunt weigeren.
Maak tijd zichtbaar
Als een deadline over drie weken niet bestaat, maak hem dan echt. Een timer op je bureau, een blok in je agenda, een tussenstap die deze week af moet.
Zorg dat iemand het weet
Afspraken met jezelf schuif je op. Afspraken met een ander niet. Dat is geen zwakte, dat is gewoon hoe mensen werken. Het is ook precies waarom accountability bij een druk brein zo goed werkt.
In 2017 kreeg ik zelf de diagnose. Toen viel er veel op zijn plek. Dertig jaar zelfstandig, vier eigen bedrijven, en een hoofd dat altijd sneller nieuwe plannen maakte dan het oude afmaakte. Ik begreep ineens waarom ik steeds zocht naar ritme, en naar iemand die me eraan hield.
Niet als excuus, wel als gereedschap. Wat ik toen zocht en nergens vond, bied ik nu aan anderen. Ik weet hoe dit van binnenuit voelt, en dat scheelt een hoop uitleggen.
Ik ga je ADHD niet wegcoachen. We kijken wel wat jij wilt bereiken, en wat jou helpt om daar ook echt te komen.
Coaching is geen zorg. Het is goed om dat vooraf helder te hebben.
Wel
Niet
Wil je weten of je ADHD hebt? Dan is je huisarts het beste beginpunt. Die kan je doorverwijzen voor onderzoek. Coaching kan daarvoor, tijdens of daarna, en ook helemaal zonder.
Nee. De meeste mensen die bij mij komen hebben er geen. Herken je jezelf in wat hier staat, dan ben je welkom. Ik kijk naar hoe jij werkt, niet naar een label.
Dat kan ik je niet vertellen, en dat hoort ook niet bij coaching. Wil je het weten, ga dan naar je huisarts. Die kan je doorverwijzen voor onderzoek. Voor het werk dat we samen doen is een diagnose niet nodig.
Een psycholoog of psychiater stelt diagnoses en behandelt. Een coach doet dat niet. Ik werk aan het praktische: structuur, ritme, uitvoering en de patronen die je in de weg zitten. Met accountability als stok achter de deur. Beide kunnen goed naast elkaar.
Ja, vaak juist wel. Medicatie helpt soms, maar lost het niet op. Je moet nog steeds bedenken hoe je je week inricht en wat je doet als het misloopt. Over de medicatie zelf geef ik geen advies; dat blijft bij je arts.
Nee, door de zorgverzekeraar niet: coaching is geen zorg. Voor ondernemers is het vaak een zakelijke uitgave. Vraag je boekhouder hoe dat voor jou uitpakt.
Een eerlijke vraag. Het verschil zit niet in een nieuwe methode, maar in iemand die blijft vragen of het gelukt is, ook als de eerste motivatie is weggezakt. Afhaken hoort erbij; we spreken vooraf af wat er dan gebeurt.
Ja. Het accountability-traject werkt volledig op afstand, dus waar je ook zit in Nederland. Ben je in de buurt, dan kan het ook in Bussum, in Amsterdam of wandelend over de Bussummerheide.
Ja. Ik kreeg in 2017 mijn diagnose. Mijn eigen ervaring helpt me situaties te herkennen, maar jouw brein hoeft niet op het mijne te lijken.
Alleen als plannen echt het probleem is. Heb je al vijf planningssystemen geprobeerd, dan lijkt een zesde me niet automatisch de logische volgende stap.
Dan zou ik niet met accountability beginnen. Wandelcoaching past dan beter: eerst helderheid, daarna pas uitvoering.
Alleen als jij dat wilt. Stevigheid is een van de dingen die jij instelt. Je kunt net zo goed voor mild of direct kiezen.
Dan kijken we naar de afspraak. Accountability hoort geen machine te worden waarmee je jezelf elke dag bewijst dat het niet lukt. Werkt een afspraak structureel niet, dan onderzoeken we of hij realistisch en zinvol is, en passen we hem aan.
Ik werk vooral met ondernemende mannen tussen de 30 en 60. Dat is een richting, geen toelatingseis. Herken je je in wat hier staat, neem dan gerust contact op.
Dat geloof ik meteen. De interessante vraag is daarom misschien niet wat je nog niet weet, maar wat er van alles wat je al weet nog steeds niet gebeurt.
Ik ook niet. Als “gewoon doen” genoeg was geweest, had je geen afspraak nodig. Jij bepaalt wat je wilt doen. Mijn rol begint daarna.
Precies daarom is accountability interessanter dan motivatie. We richten het niet in voor de eerste enthousiaste maandag, maar voor de woensdag waarop je er geen zin meer in hebt.
Dan wil ik voorkomen dat accountability een wekelijkse afrekening wordt. We mogen eerlijk zijn over wat niet gebeurd is, zonder daaruit te concluderen dat er iets mis is met jou.
Terecht. Het doel is niet dat je straks niets meer doet zonder mij. We gebruiken structuur van buiten zolang die jou helpt om je eigen doelen te halen.
Een kennismakingsgesprek duurt twintig tot dertig minuten en is kosteloos. Je vertelt wat er speelt, ik stel vragen, en aan het eind zeg ik eerlijk wat ik denk dat past. Ook als dat betekent dat je bij mij niet op de goede plek bent.
